กาหลง

กาหลง เป็นไม้พุ่มดอกสีขาวที่มีรูปทรงใบเป็นเอกลักษณ์คล้ายใบแฝดหรือกีบวัว จึงเป็นไม้ที่พบทั้งในฐานะ สมุนไพรไทย ไม้ประดับ และพืชอาหารพื้นบ้าน โดยเฉพาะดอกและยอดอ่อนที่มีการนำมาใช้รับประทานในบางท้องถิ่น ในภูมิปัญญาการแพทย์แผนไทยมีการกล่าวถึงการใช้ ดอก ราก ใบ และต้นกาหลง สำหรับอาการต่าง ๆ เช่น ปวดศีรษะ เสมหะ ไอ และตามตำรับพื้นบ้านยังมีการใช้ในด้านอื่น ๆ อีกด้วย ขณะที่การศึกษาทางวิทยาศาสตร์ในปัจจุบันเริ่มพบสารพฤกษเคมีและฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาหลายด้าน แต่หลักฐานส่วนใหญ่ยังอยู่ในระดับการทดลองในหลอดทดลองและสัตว์ทดลอง ไม่ควรนำมาเทียบเท่ากับประสิทธิผลในการรักษาโรคในมนุษย์โดยตรง

ข้อมูลพื้นฐานของสมุนไพร

ชื่อไทย: กาหลง
ชื่ออื่น: ส้มเสี้ยว, เสี้ยวน้อย, โยธิกา, กาแจ๊ะกูโด หรือกาแจ๊กูโด
ชื่อสามัญ: Dwarf White Bauhinia, White Orchid Tree, Snowy Orchid Tree
ชื่อวิทยาศาสตร์: Bauhinia acuminata L.
วงศ์: Fabaceae
สกุล: Bauhinia
ลักษณะการเจริญเติบโต: ไม้พุ่มหรือไม้ต้นขนาดเล็ก สูงโดยทั่วไปประมาณ 2–4 เมตร
อายุ: ไม้พุ่มหลายปี
ส่วนที่ใช้ในภูมิปัญญาสมุนไพร: ดอก ใบ ราก และต้น
การใช้ประโยชน์: สมุนไพร ไม้ประดับ และอาหารพื้นบ้าน
ถิ่นกำเนิดตามฐานข้อมูลพฤกษศาสตร์สากล: เขตมาเลเซีย–อินโดนีเซียไปจนถึงออสเตรเลียตอนเหนือ โดยมีการนำไปปลูกและกระจายพันธุ์ในหลายประเทศรวมถึงประเทศไทย

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

ต้น: กาหลงเป็นไม้พุ่มตั้งตรงหรืออาจพัฒนาเป็นไม้ต้นขนาดเล็ก มีความสูงประมาณ 2–4 เมตร กิ่งอ่อนมีขนนุ่มปกคลุม ส่วนกิ่งแก่เมื่อเจริญเต็มที่จะมีผิวค่อนข้างเรียบและขนลดลง ลำต้นแตกกิ่งเป็นพุ่ม เหมาะกับการปลูกเป็นไม้ประดับบริเวณบ้าน สวน และพื้นที่สาธารณะ
ใบ: เป็นใบเดี่ยว เรียงสลับ รูปไข่ถึงเกือบกลม ขนาดประมาณ 9–14 เซนติเมตร แผ่นใบมีลักษณะเด่นคือปลายใบเว้าลึกแบ่งออกเป็น 2 พู ทำให้มีรูปร่างคล้ายใบแฝดหรือกีบวัว โคนใบมักเป็นรูปหัวใจหรือเกือบตัด ขอบใบเรียบ ด้านบนของใบค่อนข้างเกลี้ยง ส่วนด้านล่างมีขนสีเทาหรือน้ำตาลเทา โดยเฉพาะบริเวณเส้นใบ ก้านใบยาวประมาณ 3–4 เซนติเมตร
ดอก: ดอกมีสีขาวและมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ออกเป็นช่อกระจะสั้นบริเวณปลายกิ่งและซอกใบ ช่อหนึ่งมีประมาณ 3–10 ดอก กลีบเลี้ยงมี 5 กลีบ เชื่อมติดกันเป็นรูปคล้ายกาบ ส่วนกลีบดอกมี 5 กลีบ รูปรีหรือรูปไข่กลับ ขนาดของกลีบอาจไม่เท่ากัน เมื่อดอกบานเต็มที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 5–8 เซนติเมตร ดอกสีขาวเป็นลักษณะเด่นที่ใช้จำแนกกาหลงจากพืชสกุล Bauhinia บางชนิด
ผล: เป็นผลแห้งแบบฝัก มีลักษณะแบน รูปขอบขนาน กว้างประมาณ 1–1.5 เซนติเมตร ยาวประมาณ 9–15 เซนติเมตร โคนและปลายฝักสอบแหลม ปลายฝักมีติ่งแหลม ภายในมีเมล็ดประมาณ 5–10 เมล็ด เมล็ดมีขนาดเล็ก รูปขอบขนาน และเมื่อแก่ฝักจะแห้งสามารถใช้เป็นแหล่งเมล็ดสำหรับขยายพันธุ์ได้

ถิ่นกำเนิดและการกระจายพันธุ์

กาหลงมีถิ่นกำเนิดอยู่ในเขตร้อนของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยฐานข้อมูล Plants of the World Online ของ Royal Botanic Gardens, Kew ระบุถิ่นกำเนิดตามธรรมชาติครอบคลุมบริเวณ Malesia ถึงออสเตรเลียตอนเหนือ ได้แก่ บอร์เนียว ชวา หมู่เกาะซุนดาน้อย โมลุกกะ ฟิลิปปินส์ สุมาตรา และบางพื้นที่ของออสเตรเลีย ขณะเดียวกันมีการนำไปปลูกในประเทศเขตร้อนหลายแห่ง รวมถึงประเทศไทย ในประเทศไทยพบกาหลงในฐานะ ไม้ปลูกและไม้ประดับ และมีชื่อพื้นเมืองแตกต่างกันตามภูมิภาค เช่น ส้มเสี้ยว เสี้ยวน้อย และโยธิกา

การปลูกและการขยายพันธุ์

สภาพแสง: ควรปลูกในบริเวณที่ได้รับแสงแดดค่อนข้างมาก เนื่องจากเป็นพืชเขตร้อนและสามารถเจริญเติบโตได้ดีในพื้นที่กลางแจ้ง
ดิน: สามารถเจริญได้ในดินหลายประเภท แต่ควรเป็นดินที่ระบายน้ำได้ดี ไม่เกิดน้ำขังเป็นเวลานาน
น้ำ: ในระยะตั้งตัวควรให้น้ำอย่างสม่ำเสมอ เมื่อเจริญแข็งแรงแล้วสามารถทนสภาพแวดล้อมได้ดีขึ้น
การดูแล: สามารถตัดแต่งกิ่งเพื่อควบคุมทรงพุ่มและกระตุ้นการแตกกิ่งใหม่ได้
การขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด: ใช้เมล็ดจากฝักแก่ เพาะในวัสดุเพาะที่ระบายน้ำได้ดี เมื่อต้นกล้าแข็งแรงจึงย้ายปลูก
การขยายพันธุ์ด้วยการตอนกิ่ง: เป็นวิธีที่สามารถใช้รักษาลักษณะของต้นแม่และทำให้ได้ต้นใหม่ที่มีขนาดใหญ่กว่าเมื่อเริ่มปลูก

ข้อมูลพฤกษศาสตร์ของไทยระบุว่ากาหลงสามารถขยายพันธุ์ได้ทั้ง การเพาะเมล็ดและการตอนกิ่ง และเป็นพืชที่ปลูกเลี้ยงค่อนข้างง่าย

ส่วนที่ใช้เป็นยา

ดอก: ใช้ตามตำรายาไทยสำหรับอาการปวดศีรษะ ลดความดันโลหิตสูง แก้เลือดออกตามไรฟัน และแก้เสมหะ
ราก: ใช้แก้ไอ บรรเทาอาการปวดศีรษะ ขับเสมหะ และแก้บิดตามภูมิปัญญาพื้นบ้าน
ใบ: ใช้รักษาแผลในจมูกตามตำรายาพื้นบ้าน
ต้น: มีการใช้แก้เสมหะ แก้ลักปิดลักเปิด และใช้ในตำรับสำหรับโรคสตรีตามภูมิปัญญาไทย

สรรพคุณทางสมุนไพร

ตามภูมิปัญญาและตำรายาไทย

ดอกกาหลง: มีรสสุขุมหรือรสจืดตามแหล่งข้อมูลตำรายาไทย ใช้สำหรับ แก้ปวดศีรษะ ลดความดันโลหิตสูง แก้เลือดออกตามไรฟัน และแก้เสมหะ
รากกาหลง: ใช้ แก้ไอ แก้ปวดศีรษะ ขับเสมหะ และแก้บิด
ใบกาหลง: ใช้สำหรับ รักษาแผลในจมูก
ต้นกาหลง: ใช้ แก้เสมหะ แก้ลักปิดลักเปิด และใช้เป็นยาแก้โรคสตรี ในตำรับพื้นบ้านบางแห่ง
ดอก: มีการกล่าวถึงการใช้แก้อาการอาเจียนเป็นเลือดในตำรายาพื้นบ้านบางแหล่ง

หมายเหตุ: สรรพคุณข้างต้นเป็นข้อมูลจากภูมิปัญญาการแพทย์แผนไทยและการแพทย์พื้นบ้าน ไม่ได้หมายความว่ามีหลักฐานทางคลินิกยืนยันประสิทธิผลในการรักษาโรคดังกล่าวในมนุษย์

ในตำรับยา

มีข้อมูลการใช้ ดอกกาหลงเป็นส่วนประกอบของพิกัดเกสรหรือยาหอมบางตำรับ โดยเภสัชกรแผนไทยใช้กลุ่มดอกไม้หรือเกสรที่มีรสสุขุมเย็นเป็นส่วนประกอบเฉพาะของตำรับยาหอม

วิธีใช้

ดอก: ในภูมิปัญญาพื้นบ้านอาจนำดอกสดหรือแห้งไปใช้ประกอบตำรับยา หรือใช้เป็นส่วนประกอบของยาหอม
ราก: ภูมิปัญญาพื้นบ้านระบุการนำรากมาต้มเป็นยาดื่มสำหรับอาการไอและใช้ในตำรับแก้บิด
ใบ: ใช้ตามตำรับพื้นบ้านสำหรับแผลในจมูก
ต้นหรือเปลือก: มีรายงานภูมิปัญญาท้องถิ่นเกี่ยวกับการนำไปต้มเป็นยาดื่ม

หมายเหตุ: ไม่ควรกำหนดขนาดยาและระยะเวลาใช้จากข้อมูลพื้นบ้านเพียงอย่างเดียว เนื่องจากยังไม่มีข้อมูลมาตรฐานด้านขนาดยาสำหรับการใช้กาหลงเพื่อรักษาโรคในมนุษย์ที่เพียงพอ

สาระสำคัญ

งานศึกษาทางวิทยาศาสตร์พบว่ากาหลงมีสารพฤกษเคมีหลายกลุ่ม โดยเฉพาะ สารฟีนอลิก ฟลาโวนอยด์ สเตียรอยด์ ซาโปนิน แทนนิน และสารกลุ่มเทอร์พีนอยด์ ทั้งนี้องค์ประกอบที่พบอาจแตกต่างกันตามส่วนของพืช วิธีสกัด และแหล่งปลูก งานวิจัยเกี่ยวกับผลกาหลงที่ตีพิมพ์ในปี 2025 สามารถแยก β-sitosterol และ β-sitosterol-3-O-β-D-glucoside ได้ และตรวจพบสารโพลีฟีนอลด้วยวิธี HPLC

องค์ประกอบทางเคมี

มีรายงานองค์ประกอบทางเคมีของกาหลง ได้แก่

สารฟีนอลิก
ฟลาโวนอยด์
แทนนิน
ซาโปนิน
อัลคาลอยด์
สเตียรอยด์
แอนทราควิโนน
เทอร์พีนอยด์
ไกลโคไซด์
กรดแกลลิก (gallic acid)
กรดเออร์โซลิก (ursolic acid)
กรดปาล์มิติก (palmitic acid)
β-sitosterol
β-sitosterol-3-O-β-D-glucoside
สารระเหยและสารประกอบเทอร์พีนบางชนิด เช่น β-caryophyllene, α-humulene และ caryophyllene oxide

องค์ประกอบทางเคมีของกาหลงจึงมีความหลากหลาย และเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้มีการศึกษาฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาของสารสกัดจากส่วนต่าง ๆ ของพืชอย่างต่อเนื่อง

งานวิจัยและหลักฐานทางวิทยาศาสตร์

งานวิจัยเกี่ยวกับ Bauhinia acuminata ในช่วงที่ผ่านมาเน้นการศึกษาระดับ หลอดทดลอง สัตว์ทดลอง และการวิเคราะห์ทางเคมี มากกว่าการทดลองทางคลินิกในมนุษย์ งานทบทวนปี 2020 รายงานว่ามีการศึกษาฤทธิ์ของกาหลงในด้าน ต้านจุลชีพ ต้านการอักเสบ ลดปวด ต้านพยาธิ ต้านอนุมูลอิสระ ต้านอาการท้องเสีย และความเป็นพิษต่อเซลล์ แต่ผู้วิจัยระบุว่ายังจำเป็นต้องมีการศึกษาเพิ่มเติมเพื่อยืนยันศักยภาพทางยา งานวิจัยปี 2025 ที่ศึกษาสารสกัดเอทานอลจากผลกาหลงพบฤทธิ์ ยับยั้งเอนไซม์ α-glucosidase ต้านการอักเสบ ลดปวด ลดไข้ และต้านแบคทีเรีย ในการทดลอง อีกทั้งสามารถแยก β-sitosterol และ β-sitosterol-3-O-β-D-glucoside ได้ อย่างไรก็ตามการศึกษาดังกล่าวยังเป็นงานวิจัยเชิงทดลอง ไม่ใช่การทดลองรักษาในผู้ป่วย

ระดับหลักฐานทางวิทยาศาสตร์

หลักฐานระดับก่อนคลินิกเป็นหลัก โดยพบข้อมูลจาก

การวิเคราะห์สารพฤกษเคมี
การทดลองในหลอดทดลอง
การทดลองในสัตว์
การวิเคราะห์ทางชีวสารสนเทศและ molecular docking
การศึกษาความเป็นพิษเบื้องต้น

ยังไม่ควรสรุปว่ากาหลงมีประสิทธิผลในการรักษา ความดันโลหิตสูง เบาหวาน การอักเสบ การติดเชื้อ หรือโรคอื่น ๆ ในมนุษย์ จากผลการทดลองเหล่านี้โดยตรง เนื่องจากยังขาดหลักฐานการทดลองทางคลินิกที่เพียงพอ

การศึกษาทางเภสัชวิทยา

มีรายงานการศึกษาฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาของกาหลงหลายด้าน ได้แก่

ฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ: สารสกัดจากกาหลงแสดงความสามารถในการกำจัดอนุมูลอิสระในการทดสอบบางระบบ
ฤทธิ์ต้านการอักเสบ: สารสกัดจากผลกาหลงแสดงฤทธิ์ลดกระบวนการอักเสบในแบบจำลองการทดลอง
ฤทธิ์ลดปวด: พบผลในแบบจำลองสัตว์ทดลองบางชนิด
ฤทธิ์ลดไข้: สารสกัดจากผลแสดงผลในแบบจำลองไข้ในสัตว์ทดลอง
ฤทธิ์ต้านเบาหวาน: สารสกัดและสารบางชนิดมีฤทธิ์ยับยั้งเอนไซม์ α-glucosidase
ฤทธิ์ต้านแบคทีเรีย: มีการศึกษาสารสกัดจากพืชและอนุภาคนาโนเงินที่สังเคราะห์โดยใช้สารสกัดจากใบกาหลง ซึ่งแสดงฤทธิ์ต่อแบคทีเรียและเชื้อราบางชนิดในห้องทดลอง
ฤทธิ์ต้านเชื้อจุลชีพ: มีรายงานจากการศึกษาสารสกัดของกาหลงหลายส่วน

หมายเหตุ: ผลทางเภสัชวิทยาที่กล่าวถึงเป็นผลจากการทดลอง ไม่ควรนำมาใช้เป็นข้อสรุปว่ากาหลงสามารถใช้แทนยามาตรฐานได้

ความปลอดภัย

ข้อมูลความปลอดภัยของกาหลงในมนุษย์ยังมีจำกัด โดยงานวิจัยปี 2025 ที่ศึกษาสารสกัดเอทานอลจากผลกาหลงรายงานว่า ไม่พบการเสียชีวิตหรือความผิดปกติในการทดสอบความเป็นพิษเฉียบพลันตามแบบจำลองที่ใช้ แต่ข้อมูลดังกล่าวไม่สามารถใช้ยืนยันความปลอดภัยของการรับประทานกาหลงในมนุษย์เป็นเวลานานหรือในขนาดสูงได้

หมายเหตุ: การที่สารสกัดไม่แสดงพิษเฉียบพลันในการทดลองสัตว์ไม่ได้หมายความว่าปลอดภัยในทุกคน ทุกขนาด และทุกระยะเวลาการใช้

การใช้ในอาหาร

กาหลงมีการใช้เป็น พืชอาหารพื้นบ้าน ในบางพื้นที่ โดยมีข้อมูลว่าดอกสามารถรับประทานได้ และบางกลุ่มชุมชนมีการนำ ยอดอ่อน มารับประทาน การใช้เป็นอาหารควรเลือกส่วนของพืชที่ระบุว่าใช้บริโภคได้และมาจากแหล่งที่ปลอดภัย หลีกเลี่ยงพืชที่ปลูกด้วยสารเคมีหรืออยู่ในบริเวณที่อาจปนเปื้อนโลหะหนักและสารพิษ

การใช้ในผลิตภัณฑ์

ผลิตภัณฑ์สมุนไพร: ดอกกาหลงมีการกล่าวถึงในฐานะส่วนประกอบของยาหอมและตำรับสมุนไพรบางชนิด
ผลิตภัณฑ์อาหารพื้นบ้าน: ดอกและยอดอ่อนสามารถนำไปประกอบอาหารในบางท้องถิ่น
ผลิตภัณฑ์ไม้ประดับ: นิยมปลูกเป็นไม้ประดับเนื่องจากทรงพุ่มสวย ใบมีรูปทรงโดดเด่น และดอกสีขาว
งานวิจัยผลิตภัณฑ์ชีวภาพ: มีการนำสารสกัดจากใบกาหลงไปใช้ในการสังเคราะห์อนุภาคนาโนเงินเพื่อศึกษาการประยุกต์ใช้ด้านต้านจุลชีพและควบคุมลูกน้ำยุง แต่ยังเป็นการประยุกต์ในระดับการวิจัย

การเก็บเกี่ยวและการเก็บรักษา

ดอก: ควรเก็บในช่วงดอกสมบูรณ์และไม่มีร่องรอยเชื้อรา แมลง หรือสารปนเปื้อน
ใบ: เลือกใบสมบูรณ์ ไม่เป็นโรค และไม่ถูกทำลายจากแมลง
รากและต้น: ควรเก็บจากต้นที่มีความสมบูรณ์และใช้เท่าที่จำเป็น เพื่อไม่ทำลายต้นพืชโดยไม่จำเป็น
การทำให้แห้ง: ควรทำความสะอาดและผึ่งหรือตากในที่สะอาด อากาศถ่ายเท และหลีกเลี่ยงความชื้นสูง
การเก็บรักษา: เมื่อแห้งสนิทควรเก็บในภาชนะสะอาด แห้ง ปิดสนิท ป้องกันแสง ความชื้น และแมลง
การเก็บวัตถุดิบ: ควรติดฉลากชื่อพืช ส่วนที่ใช้ และวันที่เก็บ เพื่อป้องกันการสับสนกับพืชสกุล Bauhinia ชนิดอื่น

ภูมิปัญญาท้องถิ่น

กาหลงเป็นพืชที่ปรากฏในภูมิปัญญาสมุนไพรไทยหลายพื้นที่ โดยมีการใช้ ดอก ราก ใบ และต้น แตกต่างกันตามตำรับและท้องถิ่น เช่น การใช้ดอกสำหรับอาการปวดศีรษะและความดันโลหิต การใช้รากสำหรับไอและเสมหะ และการใช้ใบสำหรับแผลในจมูก นอกจากการใช้เป็นยาแล้ว ยังมีการนำ ดอกและยอดอ่อนมาเป็นอาหาร และนิยมปลูกกาหลงเป็นไม้ประดับกลางแจ้ง

ประวัติและวัฒนธรรม

กาหลงเป็นพืชในสกุล Bauhinia เช่นเดียวกับชงโคและพืชกลุ่มเสี้ยวหลายชนิด จึงมีรูปทรงใบที่เป็นเอกลักษณ์คล้ายใบแฝดหรือกีบวัว เป็นหนึ่งในลักษณะเด่นที่ทำให้พืชสกุลนี้ได้รับความสนใจด้านพฤกษศาสตร์และไม้ประดับ ในประเทศไทย กาหลงมีชื่อเรียกแตกต่างกันตามท้องถิ่น เช่น เสี้ยวน้อย ส้มเสี้ยว และโยธิกา และได้รับความนิยมในฐานะไม้ประดับเนื่องจากมีดอกสีขาวสวยงามและออกดอกได้เป็นเวลานาน

สถานะการอนุรักษ์

แหล่งข้อมูลพฤกษศาสตร์บางแห่งระบุสถานะการอนุรักษ์ของ Bauhinia acuminata ว่า Least Concern (LC) หรือมีความเสี่ยงต่ำ อย่างไรก็ตาม สถานะดังกล่าวควรแยกจากสถานการณ์ของประชากรกาหลงในแต่ละพื้นที่ เพราะการเปลี่ยนแปลงถิ่นอาศัยและการใช้ประโยชน์จากพืชอาจส่งผลต่อประชากรท้องถิ่นได้

ข้อมูลอนุกรมวิธาน

Kingdom: Plantae
Phylum: Streptophyta
Class: Equisetopsida
Subclass: Magnoliidae
Order: Fabales
Family: Fabaceae
Genus: Bauhinia
Species: Bauhinia acuminata L.

ชื่อวิทยาศาสตร์ที่ยอมรับในปัจจุบันคือ Bauhinia acuminata L. โดย Plants of the World Online ของ Kew จัดเป็นชื่อที่ยอมรับ (accepted species) และระบุชื่อพ้อง ได้แก่ Casparia acuminata (L.) Heynh., Mandarus acuminata (L.) Raf., Pauletia acuminata (L.) A.Schmitz และ Bauhinia linnaei Ali

การตรวจสอบเอกลักษณ์สมุนไพร

การตรวจสอบกาหลงควรพิจารณาร่วมกันหลายลักษณะ ได้แก่

ชื่อวิทยาศาสตร์: Bauhinia acuminata L.
ลักษณะต้น: ไม้พุ่มหรือไม้ต้นขนาดเล็ก กิ่งอ่อนมีขน
ใบ: ใบเดี่ยวเรียงสลับ รูปไข่หรือเกือบกลม ปลายใบเว้าลึกเป็น 2 พู
ดอก: ดอกสีขาว 5 กลีบ มีกลิ่นหอมอ่อน ออกเป็นช่อบริเวณปลายกิ่งหรือซอกใบ
ผล: ฝักแบน รูปขอบขนาน ปลายและโคนสอบ มีเมล็ดหลายเมล็ด
การตรวจสอบทางห้องปฏิบัติการ: หากใช้เป็นวัตถุดิบสมุนไพรเชิงอุตสาหกรรมควรใช้ตัวอย่างพรรณไม้แห้งที่มีเอกสารกำกับ และตรวจสอบด้วยลักษณะทางเภสัชเวท รวมถึงการวิเคราะห์ทางเคมีหรือ DNA barcoding เมื่อจำเป็น

ลักษณะสำคัญที่ช่วยแยกกาหลงออกจาก Bauhinia ชนิดอื่นคือ ดอกสีขาว ใบสองพู และฝักแบนยาว

คำเตือนทางการแพทย์

ข้อมูลสรรพคุณของกาหลงจากตำรายาไทยและภูมิปัญญาพื้นบ้านไม่ควรนำไปใช้แทนการวินิจฉัยหรือการรักษาจากแพทย์ โดยเฉพาะกรณีความดันโลหิตสูง ไอเรื้อรัง เลือดออกผิดปกติ อาเจียนเป็นเลือด หรือถ่ายเป็นเลือด ซึ่งอาจเป็นสัญญาณของโรคร้ายแรงและควรได้รับการตรวจหาสาเหตุ

ผู้ที่รับประทานยาประจำ มีโรคเรื้อรัง ตั้งครรภ์ ให้นมบุตร เด็ก และผู้สูงอายุ ควรปรึกษาแพทย์หรือเภสัชกรก่อนใช้กาหลงในรูปแบบสารสกัดหรือผลิตภัณฑ์สมุนไพร เนื่องจากข้อมูลด้านขนาดยา ความปลอดภัยระยะยาว และปฏิกิริยาระหว่างยากับกาหลงยังมีจำกัด

งานวิจัยที่พบฤทธิ์ลดความดันโลหิต ต้านการอักเสบ ต้านอนุมูลอิสระ ต้านแบคทีเรีย หรือต้านเบาหวานส่วนใหญ่เป็นการทดลองระดับก่อนคลินิก จึงไม่ควรสรุปว่ากาหลงสามารถรักษาโรคเหล่านี้ในคนได้จนกว่าจะมีหลักฐานทางคลินิกที่เพียงพอ

แหล่งข้อมูลอ้างอิง

มูลนิธิโครงการสารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน. (ม.ป.ป.). กาหลง (Bauhinia acuminata Linn.). สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน.
สำนักงานโครงการอนุรักษ์พันธุกรรมพืชอันเนื่องมาจากพระราชดำริ/ฐานข้อมูลพรรณไม้. (ม.ป.ป.). กาหลง (Bauhinia acuminata L.).
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล. (ม.ป.ป.). จะเลือกใช้ยาหอมอย่างไรจึงจะดี. มหาวิทยาลัยมหิดล.
ThaiHerbal.org. (ม.ป.ป.). กาหลง. แหล่งเรียนรู้ข้อมูลสมุนไพร.
Medthai. (2563). กาหลง สรรพคุณและประโยชน์ของต้นกาหลง 13 ข้อ.
Royal Botanic Gardens, Kew. (2026). Bauhinia acuminata L. Plants of the World Online.
Sebastian, D., & Sophy, R. (2020). Bauhinia acuminata: A brief review of its phytochemistry and pharmacology. Asian Journal of Pharmacy and Pharmacology, 6(3). https://doi.org/10.31024/ajpp.2020.6.3.2
Verma, R., Dash, S., Ankita, Thakur, S., Kumar, R., Singh, G., & Kaur, C. (2024). Genus Bauhinia (Fabaceae): A review from phytochemistry to pharmacology—Exploring traditional uses and toxicological insights across Asia. Phytomedicine, 135, 156246. https://doi.org/10.1016/j.phymed.2024.156246
Joty, F. A., Akhter, F., & Kundu, M. (2024). Phytochemical and pharmacological activity of Bauhinia acuminata. World Journal of Biology Pharmacy and Health Sciences, 20(2), 54–62. https://doi.org/10.30574/wjbphs.2024.20.2.0839
Exploration of pharmacological potentialities of Bauhinia acuminata L. fruits by in vitro and in vivo assays supported by computational analysis. (2025). Journal of Ayurveda and Integrative Medicine, 16(4), 101127. https://doi.org/10.1016/j.jaim.2025.101127
Harbi, N. A., และคณะ. (2018). Nanosilver crystals capped with Bauhinia acuminata phytochemicals as new antimicrobials and mosquito larvicides. Journal of Trace Elements in Medicine and Biology. https://doi.org/10.1016/j.jtemb.2018.06.016