สมุนไพรรักษาแผลเรื้อรัง

ว่านไก่น้อย

ชื่ออื่นๆ                 ละอองไฟฟ้า (กลาง), หัสแดง (นครราชสีมา), กูดผีป่า, กูดพาน (เหนือ), กูดเสือ, โพสี (ปัตตานี), ขนไก่น้อย (เลย), แตดลิง (ตราด), นิลโพสี (สงขลา)

ส่วนที่ใช้               เหง้า

ขนาด                     1 ชิ้น ขนาดเท่าหัวแม่มือ

วิธีใช้                      เอาเหง้าของว่านไก่น้อยฝนกับน้ำฝนให้ข้น ใช้ใส่แผลเรื้อรัง


ชันสน

ชื่ออื่นๆ                 เกี๊ยะเปลือกแดง (เหนือ), เซี้ยงบ๊ง (กะเหรี่ยง – แม่ฮ่องสอน), สน, สนสามใบ (กลาง), สนสองใบ (กลาง), เกี๊ยะเปลือกดำ (เหนือ), จ่วง (เหนือ), เซียงเซา (กะเหรี่ยง – แม่ฮ่องสอน),  โซ (เชียงใหม่), ไต้ (ศรีสะเกษ), แปก (เลย), สนเขา, สนหางม้า (กลาง), สะรอล (เขมร – สุรินทร์)

ส่วนที่ใช้               ชันจากต้นสน

ขนาด                     เท่าหัสแม่มือ

วิธีใช้                      บดชันสนให้ละเอียด เติมพิมเสนเล็กน้อย ผสมให้เข้ากันใช้พอกแผลเรื้อรัง พันผ้าปิดแผล และให้เปลี่ยนยาทุก 3 – 5 วัน แผลจะหาาย ก่อนใช้ยาพอกต้องชำระล้างแผลให้สะอาดทุกครั้ง เช้ดบริเวณแผลให้แห้ง อาจจะใช้กับแผลที่เกิดจากคนไข้เป็นโรคเบาหวาน


แพงพวยน้ำ

ชื่ออื่นๆ                 ผักปอดน้ำ (เหนือ), ผักพังพวย, ผักเเพงพวย (กลาง),

ส่วนที่ใช้               ต้นสดอยู่ในน้ำ

ขนาด                     1 ต้น

วิธีใช้                      ล้างต้นให้สะอาด ตำให้ละเอียด ใช้พอกแผลเรื้อรังเน่าเปื่อย เปลี่ยนยาทุกๆ วัน

3 – 5 วัน ควรเห็นผล


ผักเบี้ยใหญ่

ชื่ออื่นๆ                 ผักตากโค้ง (นครราชสีมา), ผักเบี้ยดอกเหลือง, ผักอีหลู (ฉาน – แม่ฮ่องสอน)

ส่วนที่ใช้               ต้นสด

ขนาด                     1 – 2 ต้น

วิธีใช้                      ต้นสดตำคั้นน้ำมาต้ม ปล่อยไว้ให้เย็น นำมาทาแผลเปื่อยเรื้อรัง ทา 5 – 6 ครั้งจะเห็นผล