ขี้เหล็กเลือด

ขี้เหล็กเลือด

ขี้เหล็กเลือด เป็นพืชสมุนไพรพื้นบ้านของไทยที่พบได้ตามป่าธรรมชาติ มีลักษณะเด่นคือยอดอ่อนและใบอ่อนที่มีสีแดงอมเลือด ใต้ใบอาจมีสีแดง กิ่งอ่อนมีขนสีทอง และออกดอกสีเหลืองสด ขี้เหล็กเลือดมีชื่อเรียกแตกต่างกันไปตามแต่ละท้องถิ่น โดยเป็นพืชที่มีความเกี่ยวข้องกับภูมิปัญญาการใช้สมุนไพรไทยมาอย่างยาวนาน โดยเฉพาะการนำแก่นมาใช้เป็นยาบำรุงโลหิตและดูแลสุขภาพสตรีตามตำรับยาแผนโบราณ นอกจากนี้ ใบอ่อนและดอกยังสามารถนำมาประกอบอาหารพื้นบ้านได้อีกด้วย

ข้อมูลพื้นฐานของสมุนไพร

  • ชื่อไทย: ขี้เหล็กเลือด
  • ชื่อท้องถิ่น: ขี้เหล็กคันชั่ง, ขี้เหล็กแดง, ขี้เหล็กดง, ขี้เหล็กป่า, ขี้เหล็กนางชี, ขี้เหล็กพันชั่ง, มะเกลือเลือด, ช้าขี้เหล็ก, กะแลงแง็น, จี้ลีหลอย, ปี้ตะกะ, แมะขี้เหละที และแมะแคะแหล่ะ
  • ชื่อสามัญ: Golden Bird, Limestone Cassia
  • ชื่อวิทยาศาสตร์: Senna timoriensis (DC.) H.S.Irwin & Barneby
  • ชื่อพ้องทางวิทยาศาสตร์: Cassia timoriensis DC.
  • วงศ์: Fabaceae
  • วงศ์ย่อย: Caesalpinioideae
  • สกุล: Senna
  • ประเภทพืช: ไม้พุ่มหรือไม้ยืนต้นขนาดเล็กถึงขนาดกลาง
  • ลักษณะเด่น: ยอดอ่อนมีสีแดง ใบประกอบแบบขนนก กิ่งอ่อนมีขนสีเหลืองทอง ดอกสีเหลืองสด และผลเป็นฝักแบนยาว

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

  • ลำต้น: ขี้เหล็กเลือดเป็นไม้พุ่มหรือไม้ยืนต้นขนาดเล็กถึงขนาดกลาง มีความสูงได้ประมาณ 5–10 เมตร ตามข้อมูลพฤกษศาสตร์ของกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช บางแหล่งข้อมูลรายงานความสูงประมาณ 8–15 เมตร ลำต้นตั้งตรง เปลือกสีน้ำตาลเข้ม กิ่งอ่อนและส่วนต่าง ๆ ของต้นมีขนสั้นนุ่ม โดยเฉพาะยอดอ่อนมีขนสีน้ำตาลหรือสีเหลืองทองปกคลุม
  • ใบ: เป็นใบประกอบแบบขนนกปลายคู่ เรียงสลับตามกิ่ง มีใบย่อยประมาณ 10–20 คู่ แกนกลางใบยาวประมาณ 20–30 เซนติเมตร ก้านใบยาวประมาณ 1–2 เซนติเมตร ใบย่อยมีรูปร่างขอบขนานหรือรูปใบหอก ยาวประมาณ 2–6 เซนติเมตร โคนใบมน ปลายใบมีติ่งแหลม แผ่นใบอาจมีขนสั้นนุ่มทั้งสองด้าน ใบอ่อนและยอดอ่อนมีสีแดง ส่วนใต้ใบอาจมีสีแดงอมเลือด
  • ดอก: ออกเป็นช่อกระจะตามซอกใบหรือบริเวณปลายกิ่ง ช่อดอกยาวประมาณ 10–30 เซนติเมตร ดอกมีสีเหลืองสด ใบประดับรูปไข่ ยาวประมาณ 2.5 เซนติเมตร ก้านดอกยาวประมาณ 1–3 เซนติเมตร กลีบเลี้ยงมีลักษณะรูปขอบขนานแกมรูปไข่ ยาวประมาณ 0.7–1.5 เซนติเมตร กลีบดอกมี 5 กลีบ รูปไข่กลับ ยาวประมาณ 1.5–2 เซนติเมตร มีเกสรเพศผู้ 10 อัน โดยมีเกสรขนาดใหญ่ 2 อัน และเกสรขนาดเล็กอีก 5 อัน ส่วนที่เหลือเป็นเกสรที่ลดรูป
  • ผล: ผลเป็นฝักแห้ง รูปแถบ แบน ผิวเกลี้ยง ฝักมีความยาวประมาณ 8–16 เซนติเมตร ปลายฝักมีจะงอย เมื่อแก่จะแห้งและแตกเพื่อปลดปล่อยเมล็ด บางระยะของการเจริญเติบโตฝักมีสีแดง
  • เมล็ด: มีเมล็ดประมาณ 10–30 เมล็ดต่อฝัก เมล็ดมีลักษณะรูปรี แบน ผิวเป็นมัน ยาวประมาณ 7 มิลลิเมตร เมื่อฝักแก่และแห้งจะแตกออกทำให้เมล็ดกระจายออกจากต้น

ถิ่นกำเนิดและการกระจายพันธุ์

ขี้เหล็กเลือดเป็นพืชที่มีถิ่นกระจายพันธุ์ในเขตร้อนของเอเชีย พบได้ในประเทศอินเดีย ศรีลังกา เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และบางพื้นที่ของออสเตรเลีย

ในประเทศไทยพบได้ทุกภาค โดยมักเจริญเติบโตตามสภาพป่าธรรมชาติ ได้แก่

  • ป่าเบญจพรรณที่มีหินปูน
  • ป่าเต็งรัง
  • ป่าชายหาด
  • บริเวณชายป่าและพื้นที่ป่าโปร่ง
  • พื้นที่เนินเขาและพื้นที่ที่มีระดับความสูงจากน้ำทะเลถึงประมาณ 1,000 เมตร

ขี้เหล็กเลือดเป็นพืชที่สามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกันได้ และพบได้ทั้งในพื้นที่ป่าธรรมชาติและบริเวณที่มีการรบกวนจากกิจกรรมของมนุษย์

การปลูกและการขยายพันธุ์

ขี้เหล็กเลือดสามารถขยายพันธุ์ได้ด้วยเมล็ด โดยเป็นวิธีที่มีรายงานในข้อมูลการเพาะปลูกพืชชนิดนี้

  • การเตรียมเมล็ด: คัดเลือกเมล็ดจากฝักที่แก่เต็มที่ มีความสมบูรณ์ ไม่มีร่องรอยของแมลงหรือเชื้อรา
  • การเพาะเมล็ด: นำเมล็ดมาเพาะในวัสดุเพาะที่ระบายน้ำได้ดี รักษาความชื้นให้เหมาะสม
  • การย้ายปลูก: เมื่อต้นกล้าแข็งแรงและมีระบบรากสมบูรณ์ สามารถย้ายลงปลูกในพื้นที่ที่เตรียมไว้
  • สภาพแวดล้อม: เลือกพื้นที่ที่มีแสงแดดเพียงพอ ดินระบายน้ำได้ดี และไม่เป็นพื้นที่น้ำขัง
  • การดูแลรักษา: ในช่วงต้นกล้าควรให้น้ำอย่างสม่ำเสมอ เมื่อพืชตั้งตัวได้แล้วสามารถปรับการให้น้ำตามสภาพอากาศและความชื้นของดิน

ขี้เหล็กเลือดเป็นพืชที่สามารถเจริญเติบโตในดินทั่วไปและทนต่อสภาพแห้งแล้งได้พอสมควร อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีข้อมูลมาตรฐานที่ชัดเจนเกี่ยวกับระยะเวลาการงอก อัตราการงอก และสูตรการเพาะเมล็ดเชิงการค้าโดยเฉพาะ

ส่วนที่ใช้เป็นยา

ตามข้อมูลภูมิปัญญาการใช้สมุนไพรไทย มีการนำส่วนต่าง ๆ ของขี้เหล็กเลือดมาใช้ประโยชน์ ได้แก่

  • แก่น: เป็นส่วนที่มีการกล่าวถึงในการใช้เป็นยาสมุนไพรแผนโบราณ โดยนำมาใช้ในตำรับยาบำรุงโลหิต แก้กระษัย และขับปัสสาวะ
  • ใบอ่อน: ใช้รับประทานเป็นอาหารพื้นบ้าน
  • ดอกตูม: ใช้รับประทานเป็นอาหาร และมีการนำดอกมาคั่วเพื่อชงเป็นเครื่องดื่มพื้นบ้าน

สรรพคุณทางสมุนไพร มีการใช้ตามภูมิปัญญา

ขี้เหล็กเลือดเป็นสมุนไพรพื้นบ้านที่มีการใช้ตามตำรับยาไทย โดยเฉพาะการนำแก่นมาใช้ในตำรับยาที่เกี่ยวข้องกับระบบเลือดและระบบปัสสาวะ สรรพคุณที่มีการบันทึกไว้ ได้แก่

  • บำรุงโลหิต: แก่นขี้เหล็กเลือดมีการใช้ในภูมิปัญญาการแพทย์แผนไทยเป็นยาบำรุงโลหิต
  • แก้กระษัย: ใช้เป็นส่วนประกอบในตำรับยาแก้กระษัยตามแนวทางการแพทย์แผนโบราณ
  • แก้ปวดบั้นเอว: มีการใช้แก่นในตำรับยาสำหรับบรรเทาอาการปวดบริเวณบั้นเอว
  • ขับปัสสาวะ: มีการใช้เป็นยาขับปัสสาวะตามภูมิปัญญาพื้นบ้าน
  • บำรุงสุขภาพสตรี: มีการใช้ในตำรับยาไทยสำหรับสตรีที่มีความผิดปกติเกี่ยวกับโลหิตระดู
  • ขับระดูเสีย: มีการบันทึกการใช้แก่นในตำรับยาแผนโบราณเพื่อดูแลภาวะระดูผิดปกติ
  • ใช้เป็นอาหารพื้นบ้าน: ใบอ่อนและดอกตูมสามารถนำมาปรุงอาหารได้

หมายเหตุ: สรรพคุณข้างต้นเป็นข้อมูลจากตำรับยาและภูมิปัญญาท้องถิ่น ไม่ใช่ข้อบ่งใช้ทางการแพทย์ที่ได้รับการยืนยันจากการทดลองทางคลินิก

วิธีใช้

การใช้ขี้เหล็กเลือดตามภูมิปัญญาพื้นบ้านมีหลายรูปแบบ โดยขึ้นอยู่กับส่วนของพืชที่นำมาใช้

  • การใช้แก่น: มีการนำแก่นไปปรุงเป็นส่วนประกอบของตำรับยาแผนโบราณ โดยใช้ตามตำรับและความรู้ของหมอพื้นบ้าน
  • การใช้ใบอ่อน: นำใบอ่อนไปประกอบอาหาร เช่น แกงขี้เหล็กหรืออาหารพื้นบ้านที่ผ่านการปรุงสุก
  • การใช้ดอก: ดอกขี้เหล็กสามารถนำมาคั่วและชงเป็นเครื่องดื่มพื้นบ้านได้

ปัจจุบันยังไม่มีข้อมูลขนาดการใช้ต่อวันที่ผ่านการศึกษาทางคลินิกและกำหนดเป็นมาตรฐานสำหรับขี้เหล็กเลือด จึงไม่ควรนำไปกำหนดปริมาณรับประทานเพื่อรักษาโรคด้วยตนเอง

สารสำคัญ

สำหรับขี้เหล็กเลือด (Senna timoriensis) ยังมีข้อมูลการศึกษาสารเคมีเฉพาะชนิดที่เผยแพร่ในฐานข้อมูลวิชาการไม่มากนัก จึงยังไม่สามารถระบุสารออกฤทธิ์หลักหรือปริมาณสารสำคัญในแต่ละส่วนของพืชได้อย่างชัดเจน

พืชในสกุล Senna และวงศ์ Fabaceae มีรายงานการพบสารพฤกษเคมีหลายกลุ่ม เช่น

  • สารกลุ่มฟลาโวนอยด์ (Flavonoids): เป็นสารประกอบจากพืชที่พบได้ในพืชหลายชนิด มีความเกี่ยวข้องกับฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ
  • สารกลุ่มฟีนอลิก (Phenolic compounds): เป็นสารประกอบที่พบได้ทั่วไปในพืช มีบทบาทเกี่ยวข้องกับการป้องกันความเสียหายจากปฏิกิริยาออกซิเดชัน
  • สารกลุ่มแอนทราควิโนน (Anthraquinones): เป็นสารประกอบที่พบในพืชบางชนิดของวงศ์ Fabaceae โดยเฉพาะพืชบางชนิดในสกุล Senna

ทั้งนี้ การกล่าวถึงสารเหล่านี้เป็นข้อมูลเกี่ยวกับกลุ่มพืชที่เกี่ยวข้อง ไม่ได้หมายความว่ามีการยืนยันการพบสารทุกชนิดในขี้เหล็กเลือดโดยตรง จำเป็นต้องมีการวิเคราะห์ทางเคมีเฉพาะชนิดเพิ่มเติม

งานวิจัยและหลักฐานทางวิทยาศาสตร์

ข้อมูลทางวิชาการเกี่ยวกับขี้เหล็กเลือดในปัจจุบันยังมีข้อจำกัด โดยงานข้อมูลที่เข้าถึงได้ส่วนใหญ่เน้นด้านอนุกรมวิธาน ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ การกระจายพันธุ์ และภูมิปัญญาการใช้ประโยชน์จากพืช

ประเด็นที่มีข้อมูลรองรับ ได้แก่

  • การศึกษาทางพฤกษศาสตร์: มีการบันทึกลักษณะทางสัณฐานวิทยาของขี้เหล็กเลือดอย่างเป็นระบบ ทั้งลักษณะใบ ดอก ฝัก และเมล็ด โดยกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
  • การศึกษาการกระจายพันธุ์: มีข้อมูลยืนยันการพบพืชชนิดนี้ในประเทศไทยทุกภาค รวมถึงประเทศอื่นในเขตร้อนของเอเชีย
  • การศึกษาด้านภูมิปัญญาอาหาร: มีข้อมูลการนำใบอ่อนและดอกมาใช้ประกอบอาหาร รวมถึงการนำดอกมาคั่วชงเป็นเครื่องดื่มพื้นบ้าน
  • การใช้ประโยชน์ทางการแพทย์แผนไทย: มีข้อมูลการใช้แก่นขี้เหล็กเลือดในตำรับยาพื้นบ้านที่เกี่ยวข้องกับการบำรุงโลหิตและการขับปัสสาวะ

อย่างไรก็ตาม ยังไม่ควรสรุปว่าขี้เหล็กเลือดสามารถรักษาโรคใดโรคหนึ่งได้ เนื่องจากยังขาดหลักฐานการทดลองในมนุษย์ที่มีคุณภาพเพียงพอ

การศึกษาทางเภสัชวิทยา

ยังไม่พบข้อมูลการศึกษาทางเภสัชวิทยาที่มีรายละเอียดและหลักฐานเพียงพอสำหรับยืนยันฤทธิ์ทางยาของขี้เหล็กเลือด (Senna timoriensis) โดยเฉพาะ

การศึกษาที่ควรได้รับการพัฒนาเพิ่มเติม ได้แก่

  • ฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ: การตรวจสอบความสามารถในการลดปฏิกิริยาออกซิเดชันของสารสกัดจากใบ ดอก และแก่น
  • ฤทธิ์ต้านการอักเสบ: การศึกษาผลของสารสกัดต่อกระบวนการอักเสบในระดับเซลล์และสัตว์ทดลอง
  • ฤทธิ์ต้านจุลชีพ: การศึกษาความสามารถของสารสกัดในการยับยั้งเชื้อแบคทีเรียและเชื้อรา
  • ฤทธิ์ต่อระบบขับปัสสาวะ: การตรวจสอบข้อมูลการใช้ตามภูมิปัญญาพื้นบ้านด้วยวิธีการทดลองทางเภสัชวิทยา
  • ความเป็นพิษ: การศึกษาความเป็นพิษเฉียบพลัน ความเป็นพิษเรื้อรัง และความปลอดภัยของสารสกัดในแต่ละส่วนของพืช

ผลการศึกษาจากพืชชนิดอื่นในสกุล Senna ไม่สามารถนำมาใช้ยืนยันฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาของขี้เหล็กเลือดได้โดยตรง

ความปลอดภัย

ขี้เหล็กเลือดเป็นพืชที่มีการนำใบอ่อนและดอกมาใช้เป็นอาหารพื้นบ้านในบางท้องถิ่น อย่างไรก็ตาม ข้อมูลด้านความปลอดภัยของการรับประทานในระยะยาวและการใช้สารสกัดเข้มข้นยังมีไม่เพียงพอ

ข้อควรระวังในการใช้ ได้แก่

  • ควรเลือกใช้เฉพาะพืชที่สามารถตรวจสอบชนิดได้อย่างถูกต้อง
  • ควรล้างใบและดอกให้สะอาดก่อนนำไปประกอบอาหาร
  • ควรหลีกเลี่ยงการใช้แก่นหรือสารสกัดเข้มข้นเพื่อรักษาโรคโดยไม่มีคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญ
  • ไม่ควรใช้สมุนไพรแทนยารักษาโรคที่แพทย์สั่ง
  • หากรับประทานแล้วมีอาการผิดปกติ เช่น คลื่นไส้ ปวดท้อง ผื่นแพ้ หรือเวียนศีรษะ ควรหยุดใช้และปรึกษาบุคลากรทางการแพทย์

ข้อห้ามใช้

เนื่องจากยังไม่มีข้อมูลการศึกษาความปลอดภัยเฉพาะของขี้เหล็กเลือดอย่างเพียงพอ จึงควรใช้ด้วยความระมัดระวังเป็นพิเศษในกลุ่มต่อไปนี้

  • หญิงตั้งครรภ์: ควรหลีกเลี่ยงการใช้ในรูปแบบยา เนื่องจากมีข้อมูลภูมิปัญญาเกี่ยวกับการขับระดู แต่ยังไม่มีข้อมูลยืนยันความปลอดภัยต่อการตั้งครรภ์
  • หญิงให้นมบุตร: ควรหลีกเลี่ยงการใช้สารสกัดหรือผลิตภัณฑ์สมุนไพรเข้มข้น เนื่องจากยังไม่มีข้อมูลความปลอดภัยเพียงพอ
  • เด็กเล็ก: ไม่ควรนำมาใช้เป็นยารักษาโรคโดยไม่มีคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญ
  • ผู้ที่มีโรคประจำตัว: ควรปรึกษาแพทย์ก่อนใช้ โดยเฉพาะผู้ที่มีปัญหาเกี่ยวกับไต ตับ หรือระบบทางเดินปัสสาวะ
  • ผู้ที่มีประวัติแพ้พืชวงศ์ถั่ว: ควรระมัดระวังและหลีกเลี่ยงหากเคยมีอาการแพ้ขี้เหล็กเลือดหรือพืชชนิดนี้มาก่อน

การปฏิกิริยาระหว่างสมุนไพรกับยา

ปัจจุบันยังไม่มีข้อมูลการศึกษาปฏิกิริยาระหว่างขี้เหล็กเลือดกับยาแผนปัจจุบันอย่างเป็นระบบ จึงไม่สามารถระบุคู่ยาที่เกิดปฏิกิริยาได้อย่างแน่ชัด

ผู้ที่รับประทานยาประจำ โดยเฉพาะยาขับปัสสาวะ ยาที่มีผลต่อการทำงานของไต ยาควบคุมความดันโลหิต และยาที่มีผลต่อการแข็งตัวของเลือด ควรปรึกษาแพทย์หรือเภสัชกรก่อนใช้ผลิตภัณฑ์ขี้เหล็กเลือดในรูปแบบสารสกัดหรือยาแผนโบราณ

การใช้ในอาหาร

ขี้เหล็กเลือดเป็นพืชสมุนไพรที่มีการนำส่วนต่าง ๆ มาใช้เป็นอาหารพื้นบ้าน โดยเฉพาะใบอ่อนและดอกตูม

  • ใบอ่อน: สามารถนำมาปรุงอาหารประเภทแกง โดยผ่านการเตรียมและปรุงให้สุกตามวิธีของแต่ละท้องถิ่น
  • ดอกตูม: สามารถนำมาประกอบอาหารพื้นบ้าน หรือคั่วเพื่อใช้ชงเป็นเครื่องดื่ม
  • ดอกขี้เหล็กเลือด: มีการนำมาทำเป็นชาสมุนไพรพื้นบ้าน โดยการคั่วดอกแล้วนำไปชงกับน้ำร้อน

อาหารที่มีการนำขี้เหล็กเลือดมาใช้ เช่น แกงขี้เหล็กปลาย่าง ซึ่งเป็นอาหารพื้นบ้านที่มีการนำเสนอในรายการภัตตาคารบ้านทุ่งของไทยพีบีเอส

การใช้ในผลิตภัณฑ์

การใช้ขี้เหล็กเลือดในผลิตภัณฑ์สมุนไพรยังมีข้อมูลเชิงพาณิชย์และข้อมูลการพัฒนาผลิตภัณฑ์เฉพาะชนิดค่อนข้างจำกัด อย่างไรก็ตาม จากภูมิปัญญาการใช้ประโยชน์ สามารถแบ่งแนวทางการใช้ได้ดังนี้

  • ผลิตภัณฑ์อาหารพื้นบ้าน: ใช้ใบอ่อนและดอกตูมเป็นวัตถุดิบสำหรับประกอบอาหาร
  • ผลิตภัณฑ์เครื่องดื่มสมุนไพร: ใช้ดอกที่ผ่านการคั่วสำหรับชงเป็นชา
  • ผลิตภัณฑ์สมุนไพรพื้นบ้าน: มีการกล่าวถึงการนำแก่นไปใช้ในตำรับยาแผนโบราณ

การพัฒนาผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์ควรมีการตรวจสอบชนิดพืช วิเคราะห์สารสำคัญ และประเมินความปลอดภัยก่อนนำไปจำหน่าย

การเก็บเกี่ยวและการเก็บรักษา

การเก็บเกี่ยวขี้เหล็กเลือดควรคำนึงถึงส่วนของพืชที่ต้องการนำไปใช้และความสมบูรณ์ของวัตถุดิบ

  • ใบอ่อน: เลือกเก็บยอดและใบอ่อนที่สมบูรณ์ ไม่เป็นโรคหรือมีแมลงทำลาย
  • ดอกตูม: เลือกเก็บดอกที่ยังไม่บานและไม่มีร่องรอยความเสียหาย
  • แก่น: หากเก็บเพื่อใช้ในตำรับยา ควรดำเนินการอย่างเหมาะสมและไม่ทำลายต้นไม้จากธรรมชาติโดยไม่จำเป็น

แนวทางการเก็บรักษา ได้แก่

  • ล้างวัตถุดิบที่ใช้เป็นอาหารให้สะอาดและสะเด็ดน้ำก่อนเก็บ
  • ใบและดอกสดควรเก็บในภาชนะสะอาดและแช่เย็น
  • หากต้องการทำวัตถุดิบแห้ง ควรทำให้แห้งอย่างทั่วถึงในสภาพแวดล้อมที่สะอาดและมีอากาศถ่ายเท
  • เก็บวัตถุดิบแห้งในภาชนะปิดสนิท ป้องกันความชื้น แสงแดด และแมลง
  • ควรแยกวัตถุดิบสำหรับรับประทานออกจากวัตถุดิบสำหรับปรุงยา

ภูมิปัญญาท้องถิ่น

ขี้เหล็กเลือดเป็นพืชที่มีความเกี่ยวข้องกับภูมิปัญญาการใช้ประโยชน์จากพืชป่าของชุมชนไทยในหลายภูมิภาค โดยเฉพาะการนำแก่นมาใช้เป็นส่วนประกอบของตำรับยาพื้นบ้าน

ภูมิปัญญาการใช้ขี้เหล็กเลือดที่มีการบันทึกไว้ ได้แก่

  • ภูมิปัญญาด้านสมุนไพร: การใช้แก่นในตำรับยาบำรุงโลหิต แก้กระษัย ปวดบั้นเอว และขับปัสสาวะ
  • ภูมิปัญญาด้านอาหาร: การนำใบอ่อนและดอกตูมมาประกอบอาหารพื้นบ้าน
  • ภูมิปัญญาด้านเครื่องดื่ม: การนำดอกมาคั่วและชงเป็นชาสมุนไพร
  • ภูมิปัญญาการจำแนกพืช: การสังเกตสีแดงของยอดอ่อน ใต้ใบ และลักษณะของฝัก เป็นลักษณะประกอบการเรียกชื่อขี้เหล็กเลือด

องค์ความรู้เหล่านี้สะท้อนให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างชุมชนกับทรัพยากรพืชในท้องถิ่น และการนำพืชธรรมชาติมาใช้ประโยชน์ทั้งด้านอาหารและสุขภาพ

ประวัติและวัฒนธรรม

ขี้เหล็กเลือดเป็นพืชพื้นเมืองที่มีชื่อเรียกหลากหลายตามภูมิภาคและกลุ่มชาติพันธุ์ โดยชื่อที่แตกต่างกันสะท้อนถึงความหลากหลายทางภาษาและภูมิปัญญาท้องถิ่น

ในภาคเหนือมีชื่อเรียกว่า ขี้เหล็กคันชั่ง และขี้เหล็กแดง ส่วนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีชื่อเรียกว่า ขี้เหล็กดง ขณะที่ภาคใต้มีชื่อเรียกว่า ขี้เหล็กนางชีและช้าขี้เหล็ก นอกจากนี้ยังมีชื่อเรียกในกลุ่มชาติพันธุ์ เช่น ปี้ตะกะในกลุ่มละว้า และแมะขี้เหละทีในกลุ่มกะเหรี่ยง

ชื่อขี้เหล็กเลือดมีความสัมพันธ์กับลักษณะสีแดงของยอดอ่อนและส่วนต่าง ๆ ของพืช รวมถึงภูมิปัญญาการใช้แก่นเป็นยาบำรุงโลหิตตามตำรับยาไทย

ในปัจจุบันขี้เหล็กเลือดยังคงได้รับความสนใจในฐานะพืชอาหารและสมุนไพรพื้นบ้าน โดยมีการนำเสนอองค์ความรู้เกี่ยวกับพืชชนิดนี้ผ่านรายการสารคดีอาหารและวัฒนธรรมท้องถิ่น

สถานะการอนุรักษ์

ขี้เหล็กเลือดเป็นพืชที่มีการกระจายพันธุ์ตามธรรมชาติในประเทศไทยทุกภาค และพบได้ในป่าหลายประเภท เช่น ป่าเบญจพรรณ ป่าเต็งรัง และป่าชายหาด

อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีข้อมูลสถานะการประเมินความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ในระดับสากลหรือระดับประเทศที่สามารถยืนยันได้จากแหล่งข้อมูลที่ใช้ประกอบบทความนี้

การอนุรักษ์ขี้เหล็กเลือดควรให้ความสำคัญกับการรักษาพื้นที่ป่าธรรมชาติ การเก็บเกี่ยววัตถุดิบอย่างเหมาะสม และการส่งเสริมการขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด เพื่อรักษาความหลากหลายทางชีวภาพและภูมิปัญญาการใช้พืชสมุนไพรท้องถิ่น

ข้อมูลอนุกรมวิธาน

  • Kingdom: Plantae
  • Clade: Angiosperms
  • Clade: Eudicots
  • Clade: Rosids
  • Order: Fabales
  • Family: Fabaceae
  • Subfamily: Caesalpinioideae
  • Genus: Senna
  • Species: Senna timoriensis (DC.) H.S.Irwin & Barneby

ชื่อพ้องทางวิทยาศาสตร์:

  • Cassia timoriensis DC.

การตรวจสอบเอกลักษณ์สมุนไพร

การตรวจสอบเอกลักษณ์ของขี้เหล็กเลือดมีความสำคัญ เนื่องจากมีชื่อสามัญและชื่อท้องถิ่นที่คล้ายกับขี้เหล็กชนิดอื่น โดยเฉพาะขี้เหล็กบ้าน จึงควรตรวจสอบลักษณะทางพฤกษศาสตร์ให้ครบถ้วนก่อนนำมาใช้เป็นสมุนไพร

ลักษณะที่ใช้ในการตรวจสอบ ได้แก่

  • ลักษณะลำต้น: เป็นไม้พุ่มหรือไม้ต้นขนาดเล็กถึงขนาดกลาง กิ่งอ่อนมีขนสั้นนุ่มสีเหลืองทองหรือน้ำตาล
  • ลักษณะใบ: เป็นใบประกอบแบบขนนกปลายคู่ มีใบย่อยประมาณ 10–20 คู่ ใบย่อยรูปขอบขนานหรือรูปใบหอก ปลายใบมีติ่งแหลม
  • ลักษณะดอก: ออกเป็นช่อกระจะตามซอกใบหรือปลายกิ่ง ดอกมีสีเหลืองสด
  • ลักษณะผล: เป็นฝักแบนรูปแถบ ยาวประมาณ 8–16 เซนติเมตร ปลายฝักมีจะงอย
  • ลักษณะเมล็ด: มีประมาณ 10–30 เมล็ดต่อฝัก รูปรี แบน และผิวเป็นมัน

การตรวจสอบทางห้องปฏิบัติการสามารถดำเนินการเพิ่มเติมได้ด้วยการศึกษาลักษณะทางกายวิภาคของใบและลำต้น การตรวจสอบลักษณะทางจุลทรรศน์ และการวิเคราะห์สารพฤกษเคมี เพื่อใช้ยืนยันเอกลักษณ์ของวัตถุดิบสมุนไพร

สำหรับการตรวจสอบระดับโมเลกุล สามารถใช้เทคนิค DNA Barcoding เช่น การวิเคราะห์บริเวณ rbcL, matK หรือ ITS เพื่อช่วยยืนยันชนิดพืชในกรณีที่ตัวอย่างมีลักษณะใกล้เคียงกับพืชชนิดอื่น

แหล่งข้อมูลอ้างอิง

  • กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช. (2559). สารานุกรมพืชในประเทศไทย (ฉบับย่อ): ขี้เหล็กเลือด (Senna timoriensis (DC.) H.S.Irwin & Barneby). สำนักวิจัยการอนุรักษ์ป่าไม้และพันธุ์พืช. https://botany.dnp.go.th/detail.aspx?typeword=word&words=ขี้เหล็กเลือด&wordsLinkno=1111
  • ไทยพีบีเอส. (2568, 4 ตุลาคม). ภัตตาคารบ้านทุ่ง: ขี้เหล็กเลือด. https://www.thaipbs.or.th/program/BanTung/episodes/110730
  • โรงพยาบาลพระปกเกล้า. (ม.ป.ป.). สังคายนาสมุนไพร: ขี้เหล็กเลือด. https://www.ppkhosp.go.th/ttm/
  • ฐานข้อมูลพันธุกรรมพืชสวน. (2555, 23 พฤศจิกายน). ขี้เหล็กเลือด. สถาบันวิจัยพืชสวน. https://hort.ezathai.org/?p=226
  • Chen, D., Zhang, D., & Larsen, K. (2010). Fabaceae (Cassieae). In Z. Wu, P. H. Raven, & D. Y. Hong (Eds.), Flora of China (Vol. 10, pp. 28–31). Science Press and Missouri Botanical Garden Press.
  • Larsen, K., Larsen, S. S., & Vidal, J. E. (1984). Leguminosae-Caesalpinioideae. Flora of Thailand, 4(1), 102–123.
Scroll to top