ชื่ออื่น ๆ : ผักโขมหัด, ผักโขม, ผักขม(ภาคกลาง), ผักหม(ภาคใต้), ผักขมหัด
ชื่อวิทยาศาสตร์ : Amaranthus viridis Linn.
ชื่อวงศ์ : AMARANTHACEAE

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ :

  • ผักโขมหัด เป็นพรรณไม้ล้มลุก แตกกิ่งก้านสาขาออกรอบ ๆ ต้นลักษณะของลำต้นเป็นเหลี่ยมมน และเกลี้ยง แต่จะมีขนอ่อน ๆ ปกคลุมอยู่บ้างเล็กน้อย ลำต้นสูงประมาณ 0.5-2 ฟุตมีสีเขียว
  • ใบผักโขมหัด เป็นใบเดี่ยว ออกสลับกันไปตามข้อต้นลักษณะของใบเป็นรูปไข่ หรือคล้ายกับรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน ปลายใบจะมนหรือเว้าเล็กน้อย ส่วนโคนนั้นจะแหลมและกว้างกว่าปลายใบตามเส้นใบจะมีขนขึ้นอยู่ ขนาดของใบกว้างประมาณ 1-2.5 นิ้ว ยาว 1.5-3.5 นิ้วมีสีเขียว มีก้านใบยาว 1-2.5 นิ้ว
  • ดอกผักโขมหัด ออกเป็นช่ออยู่ตรงส่วนยอดของต้น ดอกเพศผู้และเมียจะอยู่กันคนละดอก แต่ก็อยู่ในช่อเดียวกัน ดอกมี 3-4 กลีบซึ่งหนึ่งดอกจะเรียงกันเป็นแถวประมาณ 20-30 ดอกมีสีเขียว

ส่วนที่ใช้เป็นยา : ใบ, ทั้งต้น, ราก

สรรพคุณ ผักโขมหัด :

  • ใบผักโขมหัด นำใบมาปรุงเป็นยาแก้คันตามผิวหนัง แก้พิษแมลงป่องต่อย ทำให้ผิวหนังนุ่ม
  • ผักโขมหัดทั้งต้น จะใช้แก้พิษงูกัด
  • รากผักโขมหัด ในไทยเรานำมาปรุงเป็นยาถอนพิษร้อนภายใน ขับปัสสาวะ ขับเสมหะ แก้ไข้หวัดต่าง ๆ และต้มอาบน้ำแก้อาการคันตามผิวหนัง
อ่านความคิดเห็นของเพื่อนๆ ..คิดอย่างไรกับเรื่องนี้ เขียนเลย