กาสะลองคำ

172

ชื่ออื่น : กากี, แคะเป๊าะ, สำเภาหลามต้น, จางจืด, สะเภา, อ้อยช้าง, ปีบทอง
ชื่อวิทยาศาสตร์ : Radermachera ignea (Kurz) Steenis
ชื่อวงศ์ : BIGNONIACEAE

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ :

  • ต้นกาสะลองคำ เป็นไม้ต้นผลัดใบ สูง 6-20 เมตร ลำต้นเปลา ทรงแคบ
  • ใบกาสะลองคำ เป็นใบประกอบแบบขนนก ออกตรงข้ามใบย่อย 2-5 คู่ รูปรีแกมหอก หรือขอบใบขนานแกมหอก กว้าง 2-6 ซม. ยาว 5-12 เซนติเมตร ปลายเป็นติ่งโคนแหลม
  • ดอกกาสะลองคำ สีเหลืองทองหรืออมส้ม ออกเป็นกระจุกที่กิ่งและลำต้น กระจุกละ 5-10 ดอก ทยอยบาน กลีบรองกลีบดอกเป็นถ้วยสีม่วงอมแดง กลีบดอกเชื่อมกันเป็นหลอด ยาว 4.5-7 เซนติเมตร ส่วนกลางป่องเป็นกระเปาะ ปลายเป็นแฉกสั้น ๆ 5 แฉก เมื่อบานเส้นผ่าศูนย์กลาง 1.5-2 เซนติเมตร เกสรผู้ 4 อัน
  • ผลกาสะลองคำ เป็นฝักยาว 35-90 เซนติเมตร เมื่อแก่แตกเป็น 2 ซีก เมล็ดมีปีก

ส่วนที่ใช้เป็นยา : ลำต้น, เปลือกต้น, ใบ

สรรพคุณกาสะลองคำ :

  • ลำต้น ผสมกับต้นขางปอย ต้นขางน้ำข้าว ต้นอวดเชือก ฝนน้ำกินแก้ซาง
  • เปลือกต้น ต้มน้ำดื่ม แก้ท้องเสีย ใช้ใส่แผล รักษาอาการปวดฟัน รักษาโรคเรื้อน รักษาผิวหนัง
  • ใบ ตำคั้นน้ำ ทาหรือพอกรักษาแผลสด แผลถลอก ห้ามเลือด