ชื่ออื่น : มะเขือดง, ดับยาง, ผ่าแป้ง, ฝ้าแป้ง, สะแป้ง, ฉับแป้ง(สุโขทัย), ฝ่าแป้ง(ภาคเหนือ), มั่งโพะไป่(กะเหรี่ยง-แม่ฮ่องสอน), ขาตาย, ขากะอ้าย(ภาคใต้), หูควาย(ยะลา), สมแป้น(เพชรบุรี),  เอี๋ยเอียงเฮียะ(แต้จิ๋ว), แหย่เยียนเยวียะ(จีนกลาง)
ชื่อวิทยาศาสตร์  : Solanum erianthum D. Don
ชื่อวงศ์  : SOLANACEAE

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ :  

  • ช้าแป้น เป็นพรรณไม้พุ่มจะมีขนอยู่ทั้งต้น และจะผลัดใบตามฤดูกาล ลำต้นมีความสูงประมาณ 1-3 เมตร เปลือกต้นนั้นจะเป็นสีขาว
  • ใบช้าแป้น ใบนั้นจะออกสลับกัน และมีลักษณะอ่อนนุ่ม และมีขนปกคลุมอยู่อย่างหนาแน่น ตรงขอบใบจะเรียบ ข้างหลังใบเป็นสีขาว ส่วนท้องใบสีดอกเลา มีก้านใบยาว 3-6 ซม.
  • ดอกช้าแป้น จะออกเป็นช่อตรงปลายยอดต้น และจะแยกออกเป็น 2 ช่อ ส่วนก้านช่อดอกนั้นมีความยาวประมาณ 5-10 ซม. ดอกเป็นดอกสีขาวออกค่อนข้างแน่นมีอยู่ประมาณ 5 กลีบ อับเรณูเป็นสีเหลือง เกสรตัวผู้จะมีอยู่ 5 อัน ส่วนเกสรตัวเมียจะมีอยู่ 1 อัน
  • ผลช้าแป้น ผลสดรูปกลม เมล็ดจำนวนมาก เมื่อสุกมีสีเหลือง

ส่วนที่ใช้เป็นยา : ทั้งต้น, กิ่ง, ใบ, ราก

สรรพคุณช้าแป้น :

  • ผล มีสารสเตอรอยด์ solasodine ปริมาณสูง สามารถสังเคราะห์เป็นยาคุมกำเนิดได้
  • ทั้งต้น ช่วยลดการอักเสบจากแผลที่เกิดจากไฟไหม้
  • ใบ ใช้รักษาอาการตัวบวม ฟกช้ำ ปวดฟัน ปวดหัว โรควัณโรคที่ต่อมน้ำเหลืองระยะเริ่มแรก โรคเก๊าท์ เป็นฝี แผลไฟไหม้ แผลเปื่อย แผลเปื่อยในปาก ผิวหนังอักเสบ และใช้ห้ามเลือด
  • ราก ใช้รักษาอาการท้องร่วง โรคบิด และขับระดูขาว
อ่านความคิดเห็นของเพื่อนๆ ..คิดอย่างไรกับเรื่องนี้ เขียนเลย