ชื่ออื่น : ทะโล้, สารภีดอย, คายโซ่, กะโซ้, มังกะตาล, มังตาน
ชื่อวิทยาศาสตร์ : Schima wallichii choisy
ชื่อวงศ์ : THEACEAE

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ :

  • มังตาล เป็นไม้ต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ ลำต้นตรงสูงประมาณ 15-25 เมตร ขนาดวัดรอบลำต้นได้ถึง 1.5 เมตร เปลือกนอกขรุขระแลมักแตกเป็นร่องลึกตามยาว สีทาปนน้ำตาลอ่อน เปลือกในสีน้ำตาลอมแดง มีเสี้ยนละเอียดสีขาว เป็นพิษต่อผิวหนัง
  • ใบมังตาล เป็นใบเดี่ยวรูปหอก ออกตามปลายกิ่งสลับกันไปและมักติดเป็นกระจุกตามปลายๆกิ่ง โคนและปลายใบสอบเรียว ขอบใบเรียบหรือบางที่หยักตื้นๆตามขอบ หลังใบมักมีสีเขียวเข้ม ท้องใบและเส้นกลางใบมีขนขึ้นประปราย
  • ดอกมังตาล สีขาวหรือขาวนวล ออกดอกเดี่ยวตามง่ามใบ กลิ่นหอม ก้านดอกยาว กลีบดอกและกลีบรองกลีบดอกมีจำนวนเท่ากันอย่างละ 5 กลีบ กลีบดอกล่างมักเล็กกว่ากลีบอื่น เกสรผู้มีจำนวนมาก สีเหลือง เกสรเมียมีอันเดียวสั้น
  • ผลมังตาล ค่อนข้างกลม ผิวแข็งโตประมาณ 2.5-3 ซม. เมื่อแก่เป็นสีน้ำตาลเข้มและจะแตกออกตามรอยประสาน เป็น 4-5 เสี่ยง แต่ละส่วนมีเมล็ด 4-5 เมล็ด

ส่วนที่ใช้เป็นยา : ดอก, เปลือกต้น, ผล, ต้นและกิ่งอ่อน

สรรพคุณมังตาล :

  • ดอก ชงดื่มแก้ขัดเบา แก้ชัก แก้ลมบ้าหมู ผสมน้ำมันทาแผลฝีดาษ
  • ต้นและกิ่งอ่อน รสเมาเบื่อ แก้คลื่นเหียนอาเจียน ตำหยอดหูแก้ปวดหู
  • เปลือกต้นและผล รสเมาเบื่อ ระคายเคืองผิวหนัง ทำให้คัน ใช้เเบื่อปลา
อ่านความคิดเห็นของเพื่อนๆ ..คิดอย่างไรกับเรื่องนี้ เขียนเลย