ชื่ออื่น ๆ : สะเดาดิน, ผักขี้ขวง (ภาคเหนือ)
ชื่อวิทยาศาสตร์ : Glinus oppositifolius (Linn.)A.DC.
ชื่อวงศ์ : AIZOACEAE

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ :

  • ผักขวง เป็นพรรณไม้ล้มลุก ที่มีลำต้นเตี้ย ๆ หรือติดราบกับดิน แตกกิ่งก้านสาขาแผ่กระจายออกไปรอบ ๆ ต้น
  • ใบผักขวง ออกใบเดี่ยว มีขนาดของใบเล็กยาวเรียว จะแตกใบออกตามข้อต้น ซึ่งข้อ ๆ หนึ่งจะมีใบอยู่ประมาณ 4-5 ใบ ปลายใบแหลมหรือมน โคนใบสอบ ขอบใบเรียบ ขนาดของใบกว้างประมาณ 0.3-0.5 ซม. ยาว 1-2.5 ซม. สีเขียว ก้านใบสั้น
  • ดอกผักขวง ออกดอกเดี่ยว รวมกันอยู่ตามข้อต้น ซึ่งใกล้กับใบ ข้อนหึ่งมีดอกประมาร 4-6 ดอก มีสีขาวอมเขียว และมี 5 กลีบ ๆ ยาว 0.3 ซม. แต่มีก้านดอกยาวกว่า ประมาณ 0.6-1.2 ซม.
  • ผลผักขวง เป็นรูปยาวรี จะยาวประมาณ 0.2 ซม. ซึ่งเมื่อผลแก่แล้วนั้นจะแตกออกเป็น 3 แฉก ทำให้เห็นเมล็ดที่อยู่ภายในได้ชัดมีอยู่จำนวนมากมาย ขนาดเท่าเม็ดทราย มีสีน้ำตาลแดง

ส่วนที่ใช้เป็นยา : ทั้งต้น

สรรพคุณผักขวง :

  • ทั้งต้น มีรสขมเย็น ปรุงเป็นยาแก้ไข้ แก้ร้อนใน กระหายน้ำ บำรุงน้ำดี แก้ไข้ทั้งปวง ระงับความร้อน และถ้านำต้นสดมาตำผสมกับขิงจะเป็นยาสุมกระหม่อมเด็ก ปวดศีรษะ แก้หวัด แก้ไอ
  • ในประเทศอินเดียใช้ปรุงเป็นยาระบาย บำรุงธาตุ แก้คัน เป็นยาทาแก้โรคผิวหนัง หรือยาฆ่าเชื้อ แต่ถ้าผสมกับน้ำมันละหุ่งแล้วนำไปอุ่น จะเป็นยาแก้ปวดหู หยอดหู
อ่านความคิดเห็นของเพื่อนๆ ..คิดอย่างไรกับเรื่องนี้ เขียนเลย