ชื่ออื่นๆ : มะเดื่อไทย, เดื่อเกลี้ยง(ภาคเหนือ), มะเดื่อเกลี้ยง, มะเดื่อ, มะเดื่อชุมพร, กูแซ, เดื่อน้ำ(ภาคใต้), มะเดื่อน้ำ, เดื่อเลี้ยง, มะเดื่อหอม, หมากเดื่อ(ภาคอีสาน), มะเดื่อดง
ชื่อวิทยาศาสตร์ : Ficus racemosa  L.
ชื่อวงศ์ : Moraceae

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ :

  • มะเดื่อไทย ไม้ต้นขนาดกลางสูงประมาณ 10-20 เมตร ลำต้นเกลี้ยงสีน้ำตาลหรือน้ำตาลปนเทา กิ่งอ่อนสีเขียว หรือสีเขียวในน้ำตาล กิ่งแก่มีสีน้ำตาลเกลี้ยง หรือมีขนปกคลุม
  • ใบมะเดื่อไทย เป็นใบเดี่ยว ออกแบบสลับ ใบบาง รูปไข่หรือรูปหอก ขอบใบเรียบ ปลายใบแหลม ฐานใบมนหรือกลม ผิวใบเกลี้ยง หรือมีขน ไม่หลุดร่วงง่าย
  • ดอกมะเดื่อไทย ออกเป็นช่อ ช่อดอก มีก้านเกิดเป็นกลุ่มบนกิ่งสั้นๆ ที่แตกออกจากลำต้น และกิ่งขนาดใหญ่
  • ผลมะเดื่อไทย รูปกลมแป้นหรือรูปไข่ มีขน ออกเป็นกระจุกตามกิ่งและลำต้น เมื่อฉีกออกจะพบเกสรเล็กๆ อยู่ภายในผล ผลสุกมีสีแดง

ส่วนที่ใช้เป็นยา : ผลอ่อน, เปลือกต้น, ราก

สรรพคุณ มะเดื่อไทย :

  • ผลอ่อนมะเดื่อไทย รับประทานเป็นอาหาร
  • เปลือกต้นมะเดื่อไทย มีรสฝาด รับประทานแก้ท้องร่วง ชะล้างบาดแผล เป็นยาสมานดี
  • รากมะเดื่อไทย เป็นยาแก้ไข้ กระทุ้งพิษไข้ แก้ไข้หัว ไข้กาฬ ไข้พิษทุกชนิด กล่อมเสมหะ และโลหิต
อ่านความคิดเห็นของเพื่อนๆ ..คิดอย่างไรกับเรื่องนี้ เขียนเลย