มหาหงส์

611

ชื่ออื่น : กระทายเหิน, หางหงส์, ตาห่าน, เหินแก้ว, เหินคำ
ชื่อวิทยาศาสตร์ : Hedychium coronarium J. Koenig
ชื่อวงศ์ : ZINGIBERACEAE

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ :

  • มหาหงส์ เป็นไม้ล้มลุก อายุหลายปี มีเหง้าใต้ดิน สูง 1.5-2 เมตร
  • ใบมหาหงส์ ใบเดี่ยว เรียงสลับซ้อนเป็นสองแถว รูปหอกแกมขอบขนาน กว้าง 4-8 ซม. ยาว 30-50 ซม. ผิวใบเกลี้ยงเป็นมัน หลังใบมีขนนุ่มบางๆ
  • ดอกมหาหงส์ สีขาวนวล ออกเป็นช่อที่บริเวณปลายยอด มีใบประดับรูปไข่ เรียงซ้อนกันแน่น ดอกบานกว้าง 10 ซม. มีกลิ่นหอม กลีบรองดอก เป็นหลอด ยาว 4 ซม. ปลายแยกเป็น 3 แฉก กลีบดอกเป็นหลอด ยาว 9 ซม. ปลายแยกเป็น 3 แฉก ยาว 4 ซม. เกสรผู้เทียมรูปหลอด กว้าง 2.5 ซม. ยาว 4 ซม. กลีบปากมนกลม ปลายกลีบแยกเป็น 2 พู เกสรผู้ 1 อัน ยาวยื่นพ้นปากหลอดกลีบดอก
  • ผลมหาหงส์ สีน้ำตาลแดง รูปไข่เกลี้ยง

ส่วนที่ใช้เป็นยา : เหง้าสด

สรรพคุณมหาหงส์ :

  • เหง้า เป็นยาบำรุงกำลัง ขับลม บำรุงไต ตากแห้งแล้วบดให้ละเอียดผสมน้ำผึ้งปั้นเป็นลูกกลอน กินแก้กษัย (การป่วยที่เกิดจากหลายสาเหตุ ทำให้ร่างกายเสื่อมโทรม ซูบซีด โลหิตจาง ปวดเมื่อย)
  • น้ำมันจากเหง้าสด ฆ่าแมลง