ผักชีฝรั่ง

ชื่ออื่นๆ : ผักชีดอย,หอมป้อมกุลา(ภาคเหนือ), ผักชีไทย,ผักชีใบเลื่อย(ขอนแก่น,พิจิตร), ผักหอมเทศ,ผักหอมเป(ขอนแก่น,เลย), หอมน้อยฮ้อ(อุตรดิตถ์), หอมป้อม,หอมเป(ชัยภูมิ), หอมป้อมเปอะ(กำแพงเพชร)
ชื่อสามัญ :  Sawtooth corianser, Spiny coriander, long coriander, Culantro
ชื่อวิทยาศาสตร์ :  Eryngium foetidum L.
ชื่อวงศ์ :  Umbelliferae (APIACEAE)

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ :  

  • ผักชีฝรั่ง เป็นไม้ล้มลุก อายุสองฤดูกาลหรือสองปี ต้นมีกลิ่นเฉพาะตัว ไม่มีขน สีเขียวอ่อนถึงเขียวเข้ม สูงถึง 80 เซนติเมตร ปกติมีกิ่งเดียว รากหลักรูปกระสวยยาว ลำต้นสั้น เป็นร่อง ยืดยาวก่อนออกดอก
  • ใบผักชีฝรั่ง กระจุกแบบกุหลาบซ้อน เรียงเวียน มีก้านใบสั้นหรือไม่มี ใบรูปใบหอกถึงรูปไข่หรือหัวกลับยาว ขนาดกว้าง 1-4 เซนติเมตร ยาว 5-30 เซนติเมตร ขอบใบจักฟันเลื่อย ปลายจักมีหนามแหลมเล็ก ๆ
  • ดอกผักชีฝรั่ง เป็นช่อดอก แบบซี่ร่ม รูปคล้ายแบบเชิงลด ออกเป็นกระจุกบนก้านที่ยื่นยาวจากกลางยอดของกลุ่มใบ ดอกย่อยมีจำนวนมาก เรียงเป็นช่อกระจุกซ้อน ที่ปลายช่อหรือแขนง กลีบดอกมี 5 กลีบ รูปขอบขนานแกมรี ปลายโค้ง สีขาวแกม

ส่วนที่ใช้เป็นยา :  ใบ, ทั้งต้น, ราก

สรรพคุณผักชีฝรั่ง :

  • ใบ ใช้ปรุงรสและดับกลิ่นคาวในอาหาร น้ำต้มหรือน้ำคั้นจากใบ ใช้เป็นยาระบาย แก้หวัด แก้ไข้ ช่วยกระตุ้นร่างกาย
  • ราก ใช้น้ำต้มจากรากขับเหงื่อ ขับปัสสาวะ แก้ไข้ และกระตุ้นร่างกาย
  • ทั้งต้น ใช้น้ำต้มทั้งต้นบำรุงกำหนัด