ชื่ออื่นๆ : คล้า(ภาคกลาง, นครศรีธรรมราช), แหย่ง(เหนือ), หญ้าเข่าเปียง(น่าน),  ก้านพร้า(ภาคกลาง), บูแมจี่จ๊ะไอย์(มลายู, ปัตตานี), คลุ่ม, คลุ้ม, คล้าก้านแหย่ง
ชื่อวิทยาศาสตร์ : Schumannianthus dichotomus (Roxb.) Gagnep
ชื่อวงศ์ : Marantaceae

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ :

  • ต้นคล้า ไม้ล้มลุก สูง 2-4 เมตร แตกเป็นกอ ลำต้นและกิ่งกลม แข็ง สีเขียวเข้ม
  • ใบคล้า ใบเดี่ยว เรียงสลับ รูปขอบขนานแกมรูปรี กว้าง 10-20 เซนติเมตร ยาว 20-35 เซนติเมตร ปลายใบแหลม โคนใบมน ขอบใบเรียบ ผิวใบมันเล็กน้อย ก้านใบยาว 10-20 เซนติเมตร
  • ดอกคล้า ดอกสีขาว ออกเป็นช่อๆ ละ 2-3 ดอก ดอกบานขนาด 2-3 เซนติเมตร กลีบเลี้ยง 4 กลีบ กลีบดอก 3 กลีบ ส่วนโคนเชื่อมกันเป็นหลอด
  • ผลคล้า ผลค่อนข้างกลม มี 3 พู ขนาด 1.5-2 เซนติเมตร สีเขียว เมื่อแก่เปลี่ยนเป็นสีเหลือง มี 1-3 เมล็ด

ส่วนที่ใช้เป็นยา : เหง้า

สรรพคุณ คล้า :

  • เหง้า รสเย็นและเบื่อ ใช้กินเป็นยาแก้ไข้ รักษาอาการพิษไข้ ไข้เหลือง ไข้เหนือ ไข้ปอดบวม ไข้กาฬ ไข้จับสั่น กระทุ้งพิษไข้หัว ไข้รากสาด ไข้หัด ช่วยดับพิษไข้ทั้งปวง แก้เหือดหัด อีสุกอีใส ฝีดาษ ประดง
อ่านความคิดเห็นของเพื่อนๆ ..คิดอย่างไรกับเรื่องนี้ เขียนเลย