ขมิ้นอ้อย

336

ชื่ออื่นๆ : ว่านเหลือง (กลาง), สากเบือ (ละว้า), ขมิ้นขึ้น (เหนือ), ละเมียด (เขมร)
ชื่อสามัญ : Zedoary,Luya-Luyahan
ชื่อวิทยาศาสตร์ : Curcuma zedoaria Zberg. Roscoe
ชื่อวงศ์ : ZINGIBERACEAE

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ :

  • ต้นขมิ้นอ้อย เป็นพรรณไม้ล้มลุกจะงอกงามในฤดูฝน และจะมีต้นโทรมหัวใหญ่ในฤดูหนาว อยู่ในจำพวกเดียวกัน ขิง ข่า
  • ใบขมิ้นอ้อย ทางด้านท้องใบจะมีขนนิ่ม ๆ ในหน้าแล้งใบจะแห้งลงหัวจึงบางครั้งเราก็เรียกว่าขมิ้นหัวขึ้น
  • ดอกขมิ้นอ้อย จะออกเป็นช่อ ก้านดอกนั้นจะยาวและพุ่งออกจากเหง้าที่อยู่ใต้ดิน ช่อดอกนั้นจะมีใบประดับ และดอกจะมีสีขาว ตรงปลายช่อดอกจะเป็นสีชมพู ส่วนดอกสีเหลืองจะบานจากล่างขึ้นข้างบน และจะบานครั้งละ ๒-๓ ดอก

ส่วนที่ใช้เป็นยา : ใบ  เหง้าที่อยู่ใต้ดิน ใช้ได้ทั้งสดและแห้ง

สรรพคุณขมิ้นอ้อย :

  • ใบ รสเฝื่อน ขับปัสสาวะ แก้ช้ำบวม
  • เหง้า รสฝาดเฝื่อน แก้ครั่นเนื้อครั่นตัว สมานลำไส้ แก้ระดูขาว ขับปัสสาวะ ตำพอกแก้ฟกบวม แก้อักเสบ แก้พิษโลหิต แก้ลม รักษามะเร็งปากมดลูก มะเร็งในรังไข่ มะเร็งปอด มะเร็งตับ มะเร็งต่อมไธรอยด์ มะเร็งต่อมน้ำเหลือง เนื้องอกที่กล้ามเนื้อมดลูก แก้เลือดคั่ง เลือดลมไหลเวียน ไม่สะดวก รักษาระดูมาไม่ปกติ
  • เหง้าสด ตำผสมการบูรเล็กน้อย ดองน้ำฝนกลางหาว รินเอาน้ำ หยอดตา แก้ตาแดง ตาแฉะ ตามัว ตาพิการ