ชื่ออื่น : ผักขวง, สะเดาดิน(ภาคกลาง), ผักขี้ขวง(ภาคเหนือ)
ชื่อวิทยาศาสตร์
 : Glinus oppositifolius (L.) A.DC.
ชื่อวงศ์ : AIZOACEAE

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ :

  • สะเดาดิน เป็นพรรณไม้ล้มลุก ที่มีลำต้นเตี้ย ๆ หรือติดราบกับดิน แตกกิ่งก้านสาขาแผ่กระจายออกไปรอบ ๆ ต้น
  • ใบสะเดาดิน ออกใบเดี่ยว มีขนาดของใบเล็กยาวเรียว จะแตกใบออกตามข้อต้น ซึ่งข้อ ๆ หนึ่งจะมีใบอยู่ประมาณ 4-5 ใบ ปลายใบแหลมหรือมน โคนใบสอบ ขอบใบเรียบ ขนาดของใบกว้างประมาณ 0.3-0.5 ซม. ยาว 1-2.5 ซม. สีเขียว ก้านใบสั้น
  • ดอกสะเดาดิน ออกดอกเดี่ยว รวมกันอยู่ตามข้อต้น ซึ่งใกล้กับใบ ข้อนหึ่งมีดอกประมาร 4-6 ดอก มีสีขาวอมเขียว และมี 5 กลีบ ๆ ยาว 0.3 ซม. แต่มีก้านดอกยาวกว่า ประมาณ 0.6-1.2 ซม.
  • ผลสะเดาดิน เป็นรูปยาวรี จะยาวประมาณ 0.2 ซม. ซึ่งเมื่อผลแก่แล้วนั้นจะแตกออกเป็น 3 แฉก ทำให้เห็นเมล็ดที่อยู่ภายในได้ชัดมีอยู่จำนวนมากมาย ขนาดเท่าเม็ดทราย มีสีน้ำตาลแดง
ส่วนที่ใช้เป็นยา : ทั้งต้น

สรรพคุณสะเดาดิน :

  • ทั้งต้น บำรุงน้ำดี แก้ไข้ แก้ร้อนใน แก้หวัด แก้ไอ ทาแก้ฟกช้ำบวมอักเสบ นอกจากนี้ยังใช้แก้โรคผิวหนัง แก้คัน ใช้หยอดหูแก้ปวดหู